Precies zes weken geleden kwam ik terug uit België met een blessure aan mijn linkerbeen. De therapie die ik koos, namelijk rust en warmte gedurende ongeveer vier weken, heeft succes gehad. Voorzover ik kan nagaan ben ik volledig genezen. De afgelopen twee weken heb ik zonder problemen verschillende afstanden kunnen lopen. En de kans dat de blessure terugkomt lijkt mij gering, vooral ook omdat ik mijn reis zal vervolgen met andere schoenen. Voor de kenners: Ik vervang mijn AB-schoenen door A-schoenen: Journey XCR van Meindl. Dat is een zeer nieuw model: drie weken geleden geïntroduceerd en alleen nog maar in Duitsland verkrijgbaar. Hoewel ze geen enkelsteun hebben, denk ik toch dat ze voor mij beter zijn dan AB-schoenen. Zoals de meeste lezers al weten was ik van plan morgen (zondag 1 augustus) mijn voettocht voort te zetten. Ik moet echter nog enkele dagen wachten op een bestelling bij een outdoorwinkel in Würzburg. Door allerlei omstandigheden heb ik die bestelling niet eerder kunnen plaatsen. In een van de eerste dagen van augustus zal ik terugreizen naar België en verderlopen.

En dan nog iets over de wegen en over het gemotoriseerde verkeer. Ik heb het voornemen om circa 2400 km te voet af te leggen. De eerste 700 km van Amsterdam naar Vézelay is nooit als historische route vastgelegd. De volgende 1700 km van Vézelay naar Santiago de Compostela volgt wel een eeuwenoude pelgrimsroute. Op het eerste traject kies ik dus mijn eigen weg, en die vrijheid heeft geleid tot een zekere weerzin tegen het lopen van omwegen. De afstanden zijn zo groot dat ik niet meer kilometers wil lopen dan nodig is. Allerlei ongetwijfeld fraaie en rustige wandelpaden impliceren helaas bijna altijd grotere afstanden en meer zoeken en meer verdwalen, ook bij gebruik van de beste plattegronden of de beste GPS. Onverharde wegen en paden blijken niet zelden dichtgegroeid of anderszins onbegaanbaar. Bij zoeken en verdwalen is terugkeren vaak de enige remedie. En aangezien terugkeren een zeer betreurenswaardige energieverspilling is, probeer ik dat zoveel mogelijk te vermijden. Daarom heb ik in Nederland en België meestal de drukkere wegen gekozen. Het waren vaak lange en rechte wegen met veel autoverkeer. Als wandelaar heb ik dat drukke verkeer aanvankelijk als storend ervaren. Soms liep ik te midden van een continu geraas. Maar na enige tijd vond ik het eigenlijk meer lachwekkend: iedereen verplaatst zich met grote snelheid en met groot kabaal door een op zichzelf stil en prachtig landschap. De stilte overvalt me en verrast me op momenten dat er geen verkeer is. Vlak langs al die drukte lopen is vanzelfsprekend minder plezierig en ook wel gevaarlijk. Maar toch is dat voor mij beter dan omlopen en dwalen. Misschien zijn de wegen in Noord-Frankrijk rustiger. Na Vézelay zal de tocht zeker een ander karakter hebben. De route ligt dan min of meer vast en staat bekend als erg stil.