Begin september vertelde ik iets over de pelgrim van weleer. Hierbij deel 2.

Overal langs de belangrijkste routes naar Santiago bouwen religieuze orden en edellieden toevluchtsoorden en herbergen, waar de pelgrim onderdak en eten kan krijgen en eventueel verzorging bij ziekte of verwonding. Gezonde pelgrims mogen er maar kort blijven. Vaak is er geen plaats en is men aangewezen op de gewone herbergen of particulieren. Onderweg zijn er soms minder prettige situaties. Veerlieden hebben overdreven tarieven voor de overtocht over rivieren. Tolwegen zijn duur en struikrovers en dieven kunnen overal toeslaan. Wegens de gevaren en moeilijkheden reizen de pelgrims vaak in groepen. Corruptie en hebzucht en diefstal en ongelukken zijn uiteraard van alle tijden.
Verschillende typen pelgrims trokken naar Santiago de Compostella. Sommigen waren zeer vroom en anderen zochten het avontuur. Sommigen liepen uit dankbaarheid voor een verhoord gebed of voor een behouden terugkeer uit een strijd of oorlog. Anderen liepen als boetedoening voor gepleegde misdaden. In deze categorie kon iedereen zitten van kruimeldief tot moordenaar. Ze werden vaak geboeid op reis gestuurd zodat iedereen kon zien dat hun tocht een straf was: de paenitentia publica non solemnis. Bij terugkeer moesten zij een certificaat tonen als bewijs van voltooiing van hun bedevaart. Er was overigens een levendige handel in zulke certificaten.
Een ander type pelgrim was degene die de reis maakte als vervanger van iemand die door ziekte of verplichtingen niet zelf kon gaan. Ook ging men op pelgrimstocht om de eigen armoede of een plaatselijke oorlog te ontvluchten, onderweg was er onderdak en eten, en men zocht de veiligheid van de groep.
En behalve pelgrims liepen er dieven en bandieten, handelaren en prostituees, architecten en tal van anderen.

Dan het vervolg van mijn route:
24-10 rustdag in Terradillos de los Templarios
Onderweg naar mijn volgende stop kiesik bij Calzada del Coto een alternatieve route, die precies het verloop van de historische St. Jacobsroute volgt, de Via Romana. Deze route kenmerkt zich door kilometerslange leegte. Op ongeveer eenderde van deze route overnacht ik inCalzadilla de los Hermanillos (25-10).
26-10 Mansilla de las Mulas, na 18 km leegte. Hier voegt deze alternatieve route zich weer bij de huidige camino.
27-10 en 28-10 Léon: er is veel te zien in deze stad. O.a. de kathedraal, kerken, paleizen en musea. Zo ook het pelgrimshospitaal San Marcos en het Muséo de Léon. Dit gebouw stamt uit de tijd van de Katholieke Koningen en was zowel een pelgrimshospitaal als een commanderij van de Orde van Santiago.
De Militaire Orde van Santiago is een Spaanse ridderorde die in 1170 wordt gesticht en in 1175 door paus Alexander III wordt erkend. In de middeleeuwen ontstaan verschillende ridderorden, zoals de Orde van de Tempeliers en de Duitse Orde. De monniken van de Orde van Santiago leven in armoede en gehoorzaamheid volgens de regel van Augustinus, en ze verdelen hun tijd tussen bidden en vechten. De Orde biedt vooral de jongere zonen van de adel (die niets erven) een nobele en passende levenstaak. Ze spelen een belangrijke rol bij de verdrijving van de Moren uit Spanje en vanaf 1290 ook uit Portugal. Bovendien beschermen ze de pelgrims op hun weg naar Santiago de Compostela. De Orde verwerft grote delen vanCastilië, maar verliest na de val van het Moorse Rijk in 1492 veel van zijn betekenis. Tegenwoordig is het een gezelschap van Spaanse katholieke edelen onder bescherming van de Spaanse kroon.

Vanaf Léon op 29-10 verder naar Villar de Mazarife. Op 30-10bereik ikAstorga.

Dan nog even een reactie op vragen die ik via mijn e-mail van collega's kreeg:
- Ik heb intussen geen lange baard, ik scheer mij regelmatig.
- Kan ik wel slapen in steeds weer eennieuwe slaapplek? Gewoon liggen en ogen dicht.
- Ik eet van alles, wat ik maaronderweg kan kopen, bv. brood, kaas,sardines, tomaat, komkommer, yoghurt, chocolade.'s Avonds probeer ik altijd iets warms te eten, in de refugio of een plaatselijk restaurantje.
- Ben ik intussen ver van de rest van de wereld? Ja, ik hoor of lees geen nieuws, geen ideewat er in de wereld gaande is. Heb ik ook geen behoefte aan.....Het landschap is op dit stuk van de route vaak zeer leeg en stil, de Spaanse meseta.Landschap, lucht, wolken, zon zijn prachtig. De eenzaamheid ervaar ik nog steeds als prettig.
- De Spaanse honden zijn buitengewoon vriendelijk. Totaal anders dan in België en Frankrijk. De honden liggen los, zijn heel sociaal en lijken geheel gewend aan het beeld van de pelgrim. Ze kijken nauwelijks op als je langs komt.

Dank voor jullie belangstelling en goede wensen envoor alle reacties op deze reissite.

Tot de volgende computer.