Het lopen doorBelgiëging aanvankelijk zeer voorspoedig. Tijdens een lange etappe had ik mijn schoenen vast aangesnoerd om wrijving en daarmee blaren te voorkomen. Maar nadat ik ongeveer dertig kilometer gelopen had voelde ik dat mijn linkerscheenbeen ging protesteren. Later besefte ik dat de pijn was ontstaan doordat ik mijn linkerschoen te vast had aangesnoerd.

Een goede nachtrust leek voldoende voor herstel, en de volgende etappe van slechts zestien kilometer ging inderdaad vrij goed. Maar de dag daarna kreeg ik opnieuw pijn, en toen bleek dat mijn scheenbeen min of meer ernstig geblesseerd was. Ik was op dat moment gevorderd tot Soignies. Vanaf daar is het nog circa 35 kilometer naar de grens met Frankrijk.

Toen moest ik een keuze maken. Ik kon in Soignies twee of drie rustdagen nemen in de hoop dat de blessure in voldoende mate zou genezen. Ik kon ook de trein naar Amsterdam nemen om mijn scheenbeen aanzienlijk meer tijd te gunnen. Na enig nadenken vond ik de reis naar Amsterdam de verstandigste beslissing.

En nu ben ik al enkele dagen thuis. Aanvankelijk vond ik dat vooral een teleurstelling. Ik wilde eigenlijk direct terug naarBelgiëen verderlopen. Maar nu enige tijd verstreken is beschouw ik de tocht van Amsterdam naar Soignies als een nuttige training voor het traject van Soignies naar Santiago de Compostela. Bovendien kan ik nu mijn uitrusting optimaliseren.

Ik kan op dit moment wel (voorzichtig) lopen, maar ik weet niet of ik zes dagen per week 25 kilometer per dag kan lopen. Volhouden met pijn is gevaarlijk omdat de blessure dan een zeer langdurig probleem kan worden. Ik neem nu eerst enige tijd rust. Vervolgens zal ik proberen weer beperkte afstanden te lopen, en als dat goed gaat langere afstanden en meerdere dagen achter elkaar. Als ik dat allemaal aankan ga ik onmiddellijk terug naar Soignies en loop ik door. Ik hoop en verwacht dat dat het scenario zal zijn. Als de blessure toch veel ernstiger is dan ik nu denk, dan zal ik de tocht moeten uitstellen tot 2011.