In mijn vorige verhaal was het nog één etappe naar Bourges. Daar arriveer ik dus op 1 september. In Bourges bezoek ik de kathedraal La Saint-Etienne de Bourges.

Dit brengt mij erop te vertellen dat ik onderweg al vele stempels heb verzameld in mijn pelgrimspaspoort. Vaak is het stempel te verkrjgen in de kerk of kathedraal, of daar vlakbij. In Rotterdam krijg ik het stempel bij het bisschoppelijk kantoor.

Na een rustdag in Bourges gaat de tocht verder naar:
3-9 Chârost
4-9 Issoudun, in departement Indre
5-9 Châteauroux
en vandaag gestopt in Velles.

Dan nu over de pelgrim van weleer:
In de middeleeuwen vormen pelgrims onderweg een aparte groep binnen de maatschappij, omdat iedere pelgrim tijdelijk zijn normale situatie verlaten heeft. De positie van een pelgrim binnen een groep pelgrims wordt bepaald door zijn functioneren en zijn belang voor de groep als geheel. Na de reis keert de pelgrim terug naar zijn oorspronkelijke status, en heeft hij een toegevoegde waarde verworven door het volbrengen van de bedevaart.

De middeleeuwse pelgrim kan niet zomaar zijn tas pakken en vertrekken. In de middeleeuwse maatschappij moet hij eerst toestemming vragen. Degenen die op het land wonen vragen toestemming aan hun leenheer, monniken aan hun overste en geestelijken aan hun bisschop. Ook stedelingen hebben verplichtingen. Na goedkeuring gaat de aanstaande pelgrim biechten en naar de mis. Hij knielt voor het altaar en de priester zegent zijn staf en tas en dan de pelgrim zelf. Daarna kan hij vertrekken. Pelgrims naar Santiago de Compostella dragen een korte mantel en een cape. Een hoed beschermt tegen zon en regen. De pelgrim heeft ook een staf: een lange stok die het lopen verlicht en een wapen is tegen honden en andere dieren en tegen schurken. Later gaat men de staf versieren: twee ronde knoppen aan de bovenkant symboliseren Christus en Maria en twaalf bellen symboliseren de twaalf apostelen. De tas is meestal gemaakt van hertenleer en is eerder klein dan groot. God zal immers wel in het onderhoud van de pelgrim voorzien. Het symbool voor de bedevaart naar Santiago is de schelp. Aanvankelijk neemt men een schelp mee terug als teken van het voltooien van de reis, maar later wordt het een gewoonte te vertrekken met een of meer jacobsschelpen vastgenaaid op de kleding.